کاش می شد از نگاه پنجره

وسعت بی انتهای عشق را اندازه کرد.

از کران بیکران خستگی

هر نفس امید را با عشق هم پیمانه کرد.

کاش می شد کاش می شد از افق تا ساحل سرد خیال

یک بغل خورشید را با کوه و دشت هم خانه کرد.                                

هر شب وقتي تنها ميشم حس

 

ميكنم پيش مني ......

  

دوباره گريم ميگيره انگار تو

 

آغوش مني .......

 

 

روم نميشه نگات كنم وقتي كه اشك

 

 

تو چشمامه ......

 

 

وقتي نيستي پيش من انگار دستات

 

 

تو دستامه........

 

 

 

اگر در كهكشاني دور

دلي يك لحظه در صد سال

ياد من كند

_ بي شك _

دل من در تمام لحظه هاي عمر

به يادش مي تپد پر شور...

 

الهی که شفا پیدا کنی تو

 واسه دردات دوا پیدا کنی تو

تو این دنیا که بیوفایی رسمه رفیق با وفا پیدا کنی تو

عمراً تموم دنیا رو بگردی مثِ من عاشقی پیدا کنی تو

برا ، افسانه من نا تمومه

بدون اگه بری کارم تمومه

بهت گفتم بیا دنیای من باش

کنارت ، حتی مُردن آرزومه

شنیدم تو دلت انگار میگفتی ، که عاشقی کجاست ؟ وفا کدومه ؟

می خوام به سردی شبها بخندم

می خوام به پوچی فردا بخندم

 وقتی می بینمت با دیگرونی تو اوج گریه هام میخوام بخندم

میخوام داد بزنم تنهای تنهام

میخوام وقتی میگم تنهام بخندم

منم تو شهر غم زندونیه تو

غم و غصه دل ارزونیه تو

نگو دوست دارم به یه غریبه

میشه اون مثِ من زندونیه تو

رسیده اون شبی که تو می خواستی

چقدر آخر مهمونیه تو

مي نويسم يادگاري
تا بماند ماندگار
کاش مي شد يک غزل از عشق خويش
مي نوشتم بر دل او يادگار

حقيقت دارد که تو مي‌تواني با دست‌هاي من
سه تار قلم مو را بنوازي و نُت‌هاي رنگ پريده را فيروزه‌اي کني
( بايد بسيار زيسته باشي که اين همه از آسمان آکنده‌اي)

حقيقت دارد که من مي توانم با شعر هاي تو
با باران مشاعره کنم .. و بند نيايم
( بايد بسيار گريسته باشم که اين همه در واژه هاي تو غوطه‌ورم‌)

تا من بنفشه ها را ميان شب هاي زمستان قسمت کنم ،
تو يک خوشه انگور به صدايت تعارف کن
خطي از شعرهايت را که بخواني ،سال ، تحويل مي شود
(حقيقت دارد که در حضور تو بودن .. هميشه از نبودن زيبا تر است)